Finale kadar çok yorulmuşuz anlaşılan, özellikle dünkü Sırbistan maçı hem mental hem de fiziki açıdan bayağı bir etkilemiş bizi. Ne o gururlandığımız savunma ne de patlayıcı peşpeşe 2-3 hücumdan eser yoktu.
Maça iyi başlayan tek oyuncumuz Hidayet'in hemen başlarda sakatlanması da kötü oyunumuzla birleşince, maç sonuyla ilgili tahminler daha ilk çeyrekte filizlenmeye başladı.
Rüya Takım 2, çok konsantre başladı ve tüm maçı öyle de devam ettirdi. Savunmada çok serttiler. Bu sertlik çoğu zaman faulle karışsa da gerekli desteği ispanyol hakemden buldular ve sertlikleri maçın her dakikası artarak devam etti.
Anlayış farkı mı, oyunu algılama yeteneği mi yoksa 'tercih' mi desek ne desek bilemeyeceğimiz bir hakem üçlüsüyle karşı karşıyaydık. İspanyol hakemin neredeyse ilk yarı boyunca tüm kararlarının ABD lehine olması, diğer hakemin ispanyolun bu tutumunu dengelemek istermişçesine bize daha nüanslı davranması maça gölge düşürdü.
Maçla ilgili söyleyebileceğimiz çok şey var fakat kupayı elimizden alan en kesin şey, Kevin DURANT. İnsan olmasıyla ilgili çoğu zaman bizleri şüpheye düşüren bir performansla kupayı neredeyse tek başına kazandı. Kullandığı her 3'lük, attığı her dış atış girdi nerdeyse. Savunmada göz açtırmadı uzun kollarıyla; reboundlar, bloklar...
Her şeye rağmen, bizleri final oynamayla bile yetinmekte güçlük çektirecek bir psikolojiye getirmiş 12 Dev Adam'a sonsuz teşekkürler. Türkiye-ABD finalini yaşatmaları bile 'her yerlerinden öpmemizi' sağlayan bir başarı.
Son olarak değinmeden geçemeyeceğim. Final maçındaki seyircinin dünya üzerindeki hiçbir müsabakaya girmeme cezası almasını canı gönülden temenni ediyorum. Maç boyunca sahaya tren muamelesi yapanların, milli marşlar ve madalya takma seromonisinde ıslık çalma ve yuhlama gibi en az 28. dünya ülke vatandaşı davranışlarını sergilemeleri televizyon karşısında kıpkırmızı kestirmiştir sanırım, Benim gibi tüm Türk milletini.
Devamını Oku
Maça iyi başlayan tek oyuncumuz Hidayet'in hemen başlarda sakatlanması da kötü oyunumuzla birleşince, maç sonuyla ilgili tahminler daha ilk çeyrekte filizlenmeye başladı.
Rüya Takım 2, çok konsantre başladı ve tüm maçı öyle de devam ettirdi. Savunmada çok serttiler. Bu sertlik çoğu zaman faulle karışsa da gerekli desteği ispanyol hakemden buldular ve sertlikleri maçın her dakikası artarak devam etti.
Anlayış farkı mı, oyunu algılama yeteneği mi yoksa 'tercih' mi desek ne desek bilemeyeceğimiz bir hakem üçlüsüyle karşı karşıyaydık. İspanyol hakemin neredeyse ilk yarı boyunca tüm kararlarının ABD lehine olması, diğer hakemin ispanyolun bu tutumunu dengelemek istermişçesine bize daha nüanslı davranması maça gölge düşürdü.
Maçla ilgili söyleyebileceğimiz çok şey var fakat kupayı elimizden alan en kesin şey, Kevin DURANT. İnsan olmasıyla ilgili çoğu zaman bizleri şüpheye düşüren bir performansla kupayı neredeyse tek başına kazandı. Kullandığı her 3'lük, attığı her dış atış girdi nerdeyse. Savunmada göz açtırmadı uzun kollarıyla; reboundlar, bloklar...
Her şeye rağmen, bizleri final oynamayla bile yetinmekte güçlük çektirecek bir psikolojiye getirmiş 12 Dev Adam'a sonsuz teşekkürler. Türkiye-ABD finalini yaşatmaları bile 'her yerlerinden öpmemizi' sağlayan bir başarı.
Son olarak değinmeden geçemeyeceğim. Final maçındaki seyircinin dünya üzerindeki hiçbir müsabakaya girmeme cezası almasını canı gönülden temenni ediyorum. Maç boyunca sahaya tren muamelesi yapanların, milli marşlar ve madalya takma seromonisinde ıslık çalma ve yuhlama gibi en az 28. dünya ülke vatandaşı davranışlarını sergilemeleri televizyon karşısında kıpkırmızı kestirmiştir sanırım, Benim gibi tüm Türk milletini.
